استاد مصطفی یوسفی صالح آبادی

این اعداد از گزارش عملکرد رسمی سبک جت بوکسینگ در سال ۱۴۰۴ برداشته شده و مربوط به کل سبک است، نه فقط باشگاه دلاوران.

تاکید اصلی روی درست بودن حرکت است، نه شدت آن. تازه وارد ها هفته های اول بیشتر وقتشان را روی گارد و رقص پا می گذارند و اجازه ورود به تمرین های سنگین را وقتی می گیرند که پایه شان جا افتاده باشد.

همین ترتیب در بخش دفاعی هم رعایت می شود. مبنای کار، تعداد کم تکنیک با تکرار زیاد است. ساختار کامل سبک و ترتیب سرفصل ها را در معرفی سبک جت بوکسینگ می بینید و برای شرکت در کلاس های ایشان، برنامه کلاس ها و شرایط ثبت نام را ببینید.

در بیشتر باشگاه ها، مربی برنامه ای را اجرا می کند که جای دیگری نوشته شده. اینجا کسی که سرفصل سبک را نوشته، خودش سر تمرین است. تفاوت عملی اش این است که وقتی هنرجویی در یک تکنیک گیر می کند، جواب «سرفصل همین است» نیست؛ می شود ترتیب را برایش عوض کرد، چون کسی که ترتیب را چیده همان جاست.

دو چیز در روش کار ثابت است. اول، تعداد کم تکنیک با تکرار زیاد؛ چون زیر فشار و با ضربان قلب بالا، فقط چیزی می ماند که ده ها بار تکرار شده. دوم، اینکه هیچ کس جلسه اول وسط رینگ فرستاده نمی شود. مسیر رسیدن به اسپارینگ پله دارد و سرعت عبور از هر پله برای هر نفر فرق می کند.

بخشی از کار مسئول فنی، تدریس به مربی هاست نه فقط به هنرجو. دوره های فنی دان ۱ تا ۵، دوره های آپدیت مربیگری و دوره های داوری سبک زیر نظر ایشان برگزار می شود. این یعنی مربی هایی که در باشگاه های دیگر این سبک را تدریس می کنند، خودشان از همین مسیر گذشته اند.

آزمون های ارتقای کمربند هم رسمی و زیر نظر همین ساختار برگزار می شود، نه داخلی و سلیقه ای. کمربند در این سبک با آزمون داده می شود، نه با گذشت زمان.

آزمون واقعی روش تدریس، رفتار هنرجو زیر فشار مسابقه است. در مسابقات قهرمانی استانی جت بوکسینگ که ۲۴ مهر ۱۴۰۵ در پاکدشت برگزار شد، هنرجویان باشگاه میثاق در پنج رده سنی از نونهالان تا بزرگسالان کمربند طلا و بازوبند نایب قهرمانی گرفتند.

اسامی قهرمانان و عکس های روز مسابقه در گزارش مسابقات استانی جت بوکسینگ منتشر شده است. نگاه ایشان به مسابقه همان نگاه به کلاس است: ایمنی و کنترل اول، نتیجه بعد.