ساختار سبک جت بوکسینگ
ترتیب کمربند های ورزش رزمی و شرایط آزمون ارتقا
ترتیب رنگ کمربند در سبک های ایستاده معمولا از سفید شروع می شود و به مشکی می رسد و بعد از مشکی به جای رنگ، درجه دان می آید. اما رنگ کمربند خودش هیچ معنایی ندارد؛ آنچه معنا دارد این است که برای رسیدن به هر رنگ چه چیزی سنجیده شده. کمربندی که فقط با گذشت زمان داده شود، یک تکه پارچه است.
این سوال را دو گروه می پرسند: کسانی که تازه شروع کرده اند و می خواهند بدانند مسیر پیش رو چیست، و والدینی که می خواهند بفهمند بچه شان در باشگاه دارد پیشرفت می کند یا نه. جواب کوتاه برای هر دو یکی است: به رنگ نگاه نکنید، به معیار آزمون نگاه کنید.
ترتیب رایج رنگ ها
در سبک های ایستاده، ترتیبی که بیشتر از همه دیده می شود این است. توجه کنید که این ترتیب بین سبک ها و حتی بین فدراسیون ها یکسان نیست و هر سبک ممکن است یکی دو رنگ را جا به جا یا حذف کند:
| مرحله | رنگ | در این مرحله معمولا چه چیزی سنجیده می شود |
|---|---|---|
| شروع | سفید | هیچ. نقطه صفر است و آزمون ندارد |
| پایه | زرد | گارد، فاصله، جابه جایی پا و دو سه ضربه پایه دست |
| میانی اول | نارنجی و سبز | ترکیب ضربات دست و پا، دفاع پایه، آمادگی جسمانی |
| میانی دوم | آبی و قهوه ای | کار دو نفره، اسپارینگ کنترل شده، ضربات پیشرفته تر |
| پایان دوره پایه | مشکی | تسلط کامل بر سرفصل ها، توان آموزش دادن، سابقه حضور مستمر |
| بعد از مشکی | دان ۱ تا ۵ و بالاتر | سابقه مربیگری، داوری، شاگردپروری و مشارکت در سبک |
در سبک جت بوکسینگ هم بعد از کمربند مشکی، درجه بندی دان ادامه پیدا می کند. ساختار فنی سبک و اینکه هر مرحله شامل چه سرفصل هایی است در صفحه معرفی سبک جت بوکسینگ توضیح داده شده است.
هر کمربند چقدر طول می کشد
این سوال جواب دقیقی ندارد و هر کس عدد قطعی بدهد، دارد ساده سازی می کند. اما یک بازه واقع بینانه وجود دارد که در بیشتر باشگاه های جدی تکرار می شود:
- کمربند های ابتدایی: حدود سه تا شش ماه فاصله بین هر آزمون، به شرط دو تا سه جلسه تمرین در هفته.
- کمربند های میانی: فاصله ها بلندتر می شود، معمولا شش ماه تا یک سال.
- رسیدن به مشکی: در بیشتر سبک های ایستاده چیزی بین سه تا پنج سال تمرین منظم.
متغیر اصلی در این اعداد استعداد نیست، پیوستگی است. کسی که دو جلسه در هفته را چهار سال بدون قطع ادامه دهد، خیلی جلوتر از کسی است که شش ماه چهار جلسه ای تمرین کند و بعد یک سال غیبت داشته باشد.
در آزمون ارتقا دقیقا چه چیزی سنجیده می شود
یک آزمون درست معمولا چهار بخش دارد و هر چهار بخش هم امتیاز جدا می گیرد:
- فرم تکنیک. اجرای ضربات و دفاع های سرفصل آن کمربند، آهسته و با دقت، جایی که خطای زاویه و تعادل دیده می شود.
- آمادگی جسمانی. استقامت و قدرت پایه، چون تکنیک درست در دقیقه اول با تکنیک درست در دقیقه دهم فرق دارد.
- کار دو نفره. اجرای همان تکنیک ها روی یک نفر واقعی که واکنش نشان می دهد، نه در هوا.
- رفتار روی تشک. کنترل شدت، احترام به حریف تمرینی و رعایت ایمنی. این بخش در آزمون کودکان وزن بیشتری هم دارد.
تکنیک های پایه ای که در مراحل اول سنجیده می شوند و اشتباه های رایج در اجرای آن ها را در صفحه تکنیک های پایه با تصویر و ویدیو توضیح داده ایم.
یک آزمون واقعی از نزدیک چه شکلی است
عکس های زیر از یکی از همین آزمون های ارتقا در باشگاه میثاق است. ترتیبی که می بینید همان ترتیبی است که در هر جلسه آزمون تکرار می شود: اول اجرای فنی جلوی هیئت، بعد اعلام نتیجه و گواهی، و در آخر بستن کمربند.
اجرای فنی جلوی هیئت
هنرجو سرفصل های کمربند خودش را نفر به نفر اجرا می کند. بیش از یک نفر نگاه می کند و برگه ارزیابی هر نفر جدا پر می شود.
اعلام نتیجه و گواهی
نتیجه همان جلسه اعلام می شود و گواهی به نام هنرجو صادر می شود. این همان چیزی است که بیرون از باشگاه هم قابل ارائه است.
بستن کمربند
کمربند جدید جلوی بقیه هنرجویان بسته می شود. همین بخش کوتاه، بیشتر از هر تشویق دیگری برای بچه ها انگیزه می سازد.
دقت کنید که در این جلسه، هنرجویانی که هنوز آماده نبودند هم روی تشک بودند و فقط تماشا کردند. آزمون اجباری نیست و کسی را برای پر کردن ظرفیت جلسه وارد آن نمی کنیم.
نشانه های یک نظام کمربندی بی اعتبار
اگر با هر کدام از این ها روبه رو شدید، درباره اعتبار کمربندی که می گیرید سوال جدی وجود دارد:
- کمربند بدون آزمون و فقط بر اساس گذشت زمان یا پرداخت شهریه داده شود.
- هر دو ماه یک ارتقا اتفاق بیفتد. این یعنی کمربند به ابزار نگه داشتن هنرجو تبدیل شده.
- هیچ کس در آن باشگاه هرگز در آزمون قبول نشود. آزمونی که همه در آن قبول می شوند آزمون نیست.
- مدرک از هیچ نهاد ورزشی قابل استعلامی صادر نشود.
نکته آخر مهم تر از بقیه است. کمربند وقتی ارزش بیرون از آن باشگاه دارد که پشت آن یک ساختار قابل استعلام باشد؛ وگرنه فقط داخل همان چهار دیوار معنا دارد.
سوال هایی که والدین می پرسند
بچه من چرا هنوز کمربند نگرفته
چون آزمون چند بار در سال برگزار می شود، نه هر ماه. اگر بچه شش ماه است تمرین می کند و هنوز آزمون نداده، این طبیعی است. اگر دو سال است تمرین می کند و هیچ آزمونی برگزار نشده، جای سوال دارد.
اگر در آزمون قبول نشود دلسرد نمی شود
مردود شدن در یک آزمون فنی، با بازخورد درست، یکی از مفیدترین اتفاق هایی است که برای یک کودک می افتد. آنچه دلسرد می کند مردود شدن بدون توضیح است. مربی باید مشخص کند کدام بخش کم بوده و برای دفعه بعد چه کار کند.
کمربند رنگی برای بزرگسال هم هست
بله، مسیر یکی است. بسیاری از بزرگسالان اصلا وارد مسیر کمربند نمی شوند و فقط برای آمادگی جسمانی و مهارت تمرین می کنند. هیچ کدام از این دو انتخاب بر دیگری برتری ندارد.
چیزی که کمربند نشان نمی دهد
یک هنرجوی کمربند سبز که هفته ای سه جلسه منظم تمرین می کند، معمولا از یک کمربند مشکی که دو سال است روی تشک نرفته، آماده تر است. کمربند سابقه یادگیری را ثبت می کند، نه وضعیت امروز شما را. اگر بعد از یک وقفه طولانی برگشته اید، انتظار نداشته باشید از همان جایی ادامه بدهید که رها کردید؛ چند هفته زمان بدهید تا بدن دوباره به ریتم برگردد.