دفاع شخصی بانوان در فضای شهری، آنچه واقعا کار می کند

بیشتر مطالبی که با عنوان دفاع شخصی بانوان منتشر می شود، دو مشکل دارد: یا با لحن ترساندن نوشته شده، یا حرکاتی را نشان می دهد که فقط در ویدیو و با همکاری طرف مقابل جواب می دهند. سعی می کنیم هیچ کدام را تکرار نکنیم.

مرحله اول، قبل از هر تماسی

بیشتر موقعیت های خطرناک، پیش از تماس فیزیکی نشانه می دهند. کسی که مسیرش را با مسیر شما هماهنگ می کند، فردی که بی دلیل فاصله را کم می کند، یا جایی که ناگهان خلوت می شود.

سه عادت ساده که بیشترین اثر را دارند:

• در مسیر ناآشنا یا خلوت، گوشی و هدفون را کنار بگذارید. شنوایی بخش بزرگی از هوشیاری است.
• همیشه بدانید نزدیک ترین مغازه باز، ایستگاه یا فضای شلوغ کجاست.
• اگر حسی گفت جای درستی نیستید، به آن حس اعتماد کنید و مسیر را عوض کنید. لازم نیست دلیلش را ثابت کنید.

مرحله دوم، فاصله و صدا

فاصله مهم ترین دارایی شماست. هر قدمی که عقب می روید، زمان می خرید. اگر کسی وارد فضای شخصی شما شد، یک قدم به عقب و کمی به پهلو بردارید، نه مستقیم به عقب.

صدا هم بخشی از دفاع است. جمله کوتاه و بلند و قاطع مثل «فاصله بگیر» دو کار می کند: هم به طرف مقابل نشان می دهد که غافلگیر نشده اید، هم توجه اطراف را جلب می کند. صدای بلند در فضای شهری موثرتر از هر تکنیکی است.

مرحله سوم، مهارت هایی که زیر فشار می مانند

وضعیت دست ها

دست ها را باز و بالا نگه دارید، در حالتی که هم تدافعی به نظر می رسد هم فاصله را کنترل می کند. این وضعیت هم فضای شما را حفظ می کند، هم برای شاهد ها تدافعی خوانده می شود.

رهایی از گرفتن

اصل فنی ساده است: به سمت شست حریف بچرخانید و بیرون بکشید. جزئیات اجرا و اشتباه های رایجش را در آموزش رهایی از مچگیری نوشته ایم.

ساختن فضا

اگر فاصله کاملا بسته شد، هدف باز کردن یک شکاف کوتاه برای دویدن است، نه ادامه دادن. سرفصل کامل تمرین های این بخش در صفحه دفاع شخصی کاربردی آمده است.

چه چیزی معمولا کار نمی کند

چرا تمرین منظم فرق می کند

آمادگی جسمانی خودش بخشی از دفاع است. کسی که نفس دارد، می تواند بدود. کسی که تعادل دارد، با یک هل خوردن زمین نمی خورد. برای همین در کلاس بانوان، بخش آمادگی جسمانی و تکنیک ایستاده کنار سرفصل دفاعی قرار می گیرد.

ساعت و شرایط این کلاس، و پاسخ سه سوال رایج قبل از ثبت نام، در صفحه کلاس رزمی بانوان آمده است.

لحن درست ماجرا

هدف این نیست که با ترس زندگی کنید. هدف این است که چند مهارت ساده داشته باشید و بدنتان آماده باشد. اعتماد به نفسی که از دانستن می آید، خودش بخشی از امنیت است.

موقعیت های شهری که بیشتر تکرار می شوند

وقتی از هنرجویان خانم می پرسیم کجا احساس ناامنی کرده اند، جواب ها تقریبا همیشه حول چند موقعیت مشخص می چرخد. برای هر کدام یک کار ساده و قابل تمرین وجود دارد.

پارکینگ و راه پله ساختمان

کلید را قبل از رسیدن به در آماده کنید تا جلوی در معطل نشوید. اگر کسی پشت سرتان وارد راه پله شد و حس خوبی نداشتید، یک طبقه بالاتر بروید و صبر کنید، یا زنگ یکی از واحد ها را بزنید.

تاکسی و خودروی درخواستی

قبل از سوار شدن پلاک را با مشخصات اپلیکیشن تطبیق دهید و همان جا برای یک نفر بفرستید. عقب و سمت راست بنشینید تا هم دید بهتری داشته باشید و هم مسیر خروج نزدیک باشد. اگر مسیر بی دلیل عوض شد، در همان لحظه و با صدای عادی بپرسید، نه با تعارف.

مسیر پیاده در ساعت خلوت

دو تا سه متر فاصله از دیوار و ماشین های پارک شده راه بروید. این فاصله زمان واکنش می دهد. هدفون روی هر دو گوش، بزرگ ترین چیزی است که این زمان را از شما می گیرد.

سه چیزی که همیشه همراه داشتن آن ها منطقی است

• گوشی با شارژ کافی و شماره یک نفر که در دسترس است
• کلید در دست و آماده، نه ته کیف
• کفشی که بتوانید با آن سریع راه بروید، مخصوصا در مسیر های شبانه

اسپری فلفل و وسایل مشابه، بدون تمرین قبلی معمولا بیشتر ریسک می سازند تا امنیت. زیر فشار، درآوردن و استفاده درست از هر وسیله ای سخت تر از چیزی است که تصور می شود.

اگر اتفاقی افتاد، بعدش چه کنیم

بخشی که کمتر درباره اش حرف زده می شود، بعد از ماجراست. اولین کار رفتن به جای امن و تماس با کسی است که به او اعتماد دارید. ثبت جزئیات تا وقتی در ذهن تازه است، هم برای پیگیری قانونی مفید است و هم برای خود شما.

احساس ترس یا لرزش بعد از ماجرا واکنش طبیعی بدن است، نه نشانه ضعف. اگر این حال چند روز ماند و روی خواب و رفت و آمد روزمره اثر گذاشت، صحبت با یک متخصص کار درستی است.

محیط کار و ساختمان های اداری

بخش زیادی از توصیه های دفاع شخصی روی خیابان و شب متمرکز است، در حالی که محیط های نیمه آشنا مثل راهرو ساختمان اداری، پارکینگ محل کار یا آسانسور، موقعیت هایی هستند که کمتر درباره شان حرف زده می شود و دقیقا به همین دلیل، آدم در آن ها گارد پایین تری دارد.

چند قاعده ساده که در این فضا ها کار می کند: در آسانسور نزدیک دکمه ها بایستید نه در گوشه، و اگر با فردی که حس خوبی به او ندارید تنها ماندید، طبقه نزدیک را بزنید و بیرون بروید. در پارکینگ، کلید را قبل از رسیدن به خودرو در دست داشته باشید تا وقت ایستادن و گشتن در کیف نباشد. و برای ساعت های خارج از وقت اداری، به یک نفر بگویید چه ساعتی از ساختمان بیرون می آیید. هیچ کدام از این ها مهارت رزمی نیست؛ همه شان کم کردن فرصت است، که همیشه موثرتر از واکنش در لحظه است.

به دختران نوجوان چه بگوییم

مادرانی که این مطلب را می خوانند معمولا یک سوال دوم هم دارند: همین ها را چطور به دختر نوجوانم بگویم که نه بترسد و نه بی خیال باشد.

تجربه کلاس نشان می دهد لحن ترساننده جواب نمی دهد. نوجوانی که با ترس آموزش دیده، یا از رفتن به موقعیت های عادی اجتناب می کند یا کلا حرف را جدی نمی گیرد. چارچوب بهتر این است که موضوع را کنار بقیه مهارت های زندگی بگذارید، مثل رانندگی یا شنا: چیزی که یاد می گیرید تا لازم نشود از آن استفاده کنید.

دو چیز عملی که بیشترین اثر را دارد: توافق روی یک عبارت رمز که با آن می تواند در هر موقعیتی به شما زنگ بزند و شما بدون سوال دنبالش بروید، و این تفاهم که هیچ وقت به خاطر رفتن به جایی که نباید، دعوا نمی شود. نوجوانی که مطمئن باشد سرزنش نمی شود، زودتر تماس می گیرد و همین زودتر تماس گرفتن، از هر تکنیکی مهم تر است.